محسن مشارزاده

محسن کشاورزی و تعامل با طبیعت را در کودکی تجربه کرد. در این تعامل بخشندگی هستی را لحظه به لحظه احساس و ادراک کرد. روزگار او را به سمت معماری و شهرسازی هدایت کرد. شاید بزرگترین اتفاق زندگیاش این بود که بعد از پایان دانشگاه و با مرگ استاد محبوبش به این نتیجه رسید که بسیار نمیداند. به همین دلیل بود که تصمیم گرفت، تمام توان خود را به یادگیری در دانشگاه زندگی که همواره در حال نوبهنو شدن است، متمرکز کند و به شاگردی در آن پرداخت. حاصل این تجربه، یادگیریِ یادگیری در زندگی مبتنیبر چهار اصل پرسشگری، شاگردی کردن، همدل شدن با هستی و یکپارچگی در زندگی بود. این تجربیات در حوزههای مختلف و متفاوتی مانند فعالیت در سازمانهای مردمنهاد احیا ارزشها و توانیاب در شهر تهران ، تعامل با گروه جوامع یادگیرنده «Learning Society» ، پژوهشهای اجتماعی-محیط زیستی کارگاه معماری و شهرسازی معاصر ایران، انجام پروژه های امکانسنجی اجتماعی- اقتصادی – محیط زیستی در همکاری با مهندسین مشاور اسپیدیج، عضویت در گروه جامعهشناسی مدرسه مشارکتی در تهران و همکاری در پروژه کشاورزی پایدار مبتنی بر رویکرد IPM انجام گرفت. حاصل این اندک تجربه وی این بود که هر زمانی، هر مکانی و هر موجودی امکانی است مجاور برای یادگیری. در هر یاد گرفتنی مرزی از مرزهای منیت وی از هم میگسست و با سرزمین و جامعه یکپارچهتر میشد. گرچه وی در ابتدای راه است ولی تشنگی یادگیری و اشتیاق به گسستن مرزهایی که زمینهساز فصل و بیگانگی وی از جامعه و سرزمین هستند، باعث شدهاست که اکنون بیش از هر زمان دیگری در جستجوی یاد گرفتن و تجربه کردن امکانهایی باشد، که در لحظه اکنون در مجاورت وی هستند. محسن مدرسه طبیعت را بهترین مسیر برای جستجوگری خود یافته است و در آن مشغول به فعالیت است.

به اشتراک بگذارید ...
Share on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn