مهرداد ابوطالبی اصفهانی هستم . سال ۶۷ به دنیا اومدم و سال ۹۶ به کاروان کاوی کنج پیوستم. کاوی کنج تا امروز برای من عرصه تحول در خودم بوده. تا قبل از کاوی کنج میخاستم دنیارو عوض کنم. گمان میکردم وظیفه ای دارم برای عوض کردن تمام دنیا به اون چیزی که خودم فکر میکردم بهتره. به قول بچه های کاوی کنجی کشف و کشافم تو کاوی کنج منو به اینجا رسوند دنیای من همون چیزیه که من هستم. اگر من آزادم دنیای اطرافم هم پر از ازادی خواهد بود و اگر من ساختن بلد باشم دنیام آباد خواهد بود. اون چیزی که باید بسازم خودم هستم. تیشه سنگ تراشیم رو از پیکر جهان برداشتم و بر بدن خودم گذاشتم. و اموختم دنیای فردا رو ادمای فردا میسازن. آدم بزرگای فردا بچه های امروزن. اگر این بچه های آزاد بودن و آزاد گذاشتن رو تمرین کرده باشند و فهمیده باشند ، دنیای فردا آزاد تر خواهد بود و اگر دست در خاک کرده باشند. صبوری کرده باشند و ساخته باشند دنیای فردا هم آباد تر خواهد بود. کاوی کنج رو جایی یافتم که در اون ادم بزرگای فردا قضاوت نشدن و قضاوت نکردن ، آزاد بودن و مدارا کردن ، پذیرفته شدن و پذیرا بودن ، ساختن و از خراب شدن نترسیدن رو لمس میکنند و زیست میکنند. کاوی کنج من رو امیدوار کرده که در راه درستی قدم میذارم. این بچه ها فردای همه ما هستند.

به اشتراک بگذارید ...
Share on Facebook
Facebook
Email this to someone
email
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin