روایت تسهیلگر مدرسه طبیعت دماوند از تسهیلگری

نوشته: شقایق طلاجوی، تسهیل گر مدرسه طبیعت دماوند-

در مدرسه طبیعت، به سادگی طبیعت پیچیده ترین و خود انگیخته ترین یادگیری ها اتفاق میافته،
آنچه که یک تسهیل گر آگاه بر انجامش هست:
مشاهده در سکوتی آگاهانه بی قضاوت بودن و صبوری ست، آزادی تفکر و عمل به معنای حذف نتیجه گیری های والدانه، چهار چوب نداشتن، جهت ندادن، در عین رفتار مسئولانه و خالی کردن عوامل خطر از پیرامون امنیت کودک است.
من با مشاهده ی کودکانی با موضوع: سرکوب خلاقیت، در نتیجه ی فضای بسته ی شهری، وسواسی که به دنبال آن برای سوال پیش آمده، دلیلی بر سعی و خطا وجود نداره، ترس از طبیعت و جانوران، عدم شناخت چگونگی تهیه خوراک در حوزه ی انسان (کودک ده ساله ای که از گوجه تصور درخت گوجه داره، یا هنوز مرغ رو از خروس تشخیص نمیده، یا حتی تا بحال از نردبان بالا نرفته)، کودکانی نگران و منتظر به تایید از سوی والدین که در پس خود، عشق شرطی آنان را جای میداد، مواجه شدم. اعتماد به فضای تشخیص کودک بزرگترین چالش دو سال اخیر زندگی من بوده، انتخاب این که به کودکم اجازه بدم، توانایی هاش رو با پیمودن مسیر خلاقیت طی کنه یا محصور در ترس های من والد باشه! و این جا بود که انتخاب کردم، کودکم توشه ای از تجربیات عینی خودش رو برای آینده اش در اختیار داشته باشه.
جسارت، ممارست، اعتماد به توانمندی های فردی، شناخت ناتوانی های فردی، مشاهده ی حواس تقویت شده ی کودکان، نیاز به تایید کمتر از سمت والدین، حس نگرانی از آزردن جانوران یا آسیب به طبیعت، دیگر انگاری، نتیجه ی تکرار حضور کودکان ما در فضای طبیعی بوده، یادمون باشه :
ما با هر قدمی که آگاهانه به عقب بر
می داریم، کودکان جسورانه تر به سمت جلو حرکت میکنند.

به اشتراک بگذارید ...
Share on Facebook
Facebook
Email this to someone
email
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

manager